Zweefvliegen Down Under

Benalla, Geelong, Bacchus Marsh, het museum – en een nieuw vliegend leven in Australië.

Toen ik naar Australië verhuisde, begon er geen nieuw zweefvliegleven vanaf nul. Ik nam bijna veertig jaar ervaring mee – maar moest wel opnieuw mensen leren kennen, velden ontdekken, lokale procedures begrijpen en mijn Europese papieren in het Australische systeem laten inpassen. Dat proces bevalt me uitstekend. Zweefvliegen is hier inmiddels geen uitstapje meer; het wordt steeds meer onderdeel van mijn gewone week.

Benalla – niet alleen vliegen, maar ook een thuisbasis

Benalla trok me meteen. Het veld ademt zweefvlieghistorie en tegelijk is het een actieve clubomgeving waar training, cross-country, wedstrijden en sociaal leven door elkaar lopen. Op 16 augustus 2026 maakte ik er mijn checkvlucht in de ASK 21 met Garry Cropley. Sindsdien ben ik er steeds meer thuis geraakt.

Dat ’thuis’ is inmiddels zelfs letterlijker geworden: Tas en ik hebben een caravan in Benalla gekocht. Daarmee hebben we op het veld een eigen eenvoudige plek om te slapen, koffie te zetten, vroeg te beginnen en na een lange vliegdag niet nog naar huis te hoeven rijden. Voor mij voelt dat als een volgende stap: niet meer alleen bezoeker zijn, maar echt deel worden van het clubleven.

Dinsdag – mijn vaste gliding day

Dinsdag is steeds meer mijn vaste zweefvliegdag geworden. Ik trek dan richting Geelong en Bacchus Marsh, bezoek clubmensen en het Australian Gliding Museum en help waar ik kan. Het mooie is dat zo’n dag niet alleen uit vliegen bestaat. Soms gaat het over een technische klus, soms over een oude kist, soms over een toekomstig artikel en soms drink je vooral koffie en hoor je een verhaal dat nergens in een boek staat.

Bij Geelong vloog ik in augustus 2026 weer op de ASK 13: eerst dual en daarna solo. Dat eenvoudige toestel blijft heerlijk. Geen overdaad – gewoon sturen, voelen en netjes vliegen. Het was ook een mooie manier om na mijn komst in Australië weer ritme op te bouwen.

Het museum – vliegtuigen met een geheugen

Het Australian Gliding Museum is voor mij een ideale plek. Ik hou van oude zweefvliegtuigen, maar nog meer van de verhalen erachter. Wie heeft het ontworpen? Wie bouwde het? Waar vloog het? Waarom werkte een bepaalde constructie wel of niet? En wie heeft er herinneringen aan? Daardoor kijk ik nooit alleen naar een romp en twee vleugels.

De FS-24 Phönix T is zo’n voorbeeld. In 2000 vloog ik tijdens een Vintage Glider Club-bijeenkomst in Tibenham met de PH-949. Jaren later kom ik aan de andere kant van de wereld opnieuw in de buurt van die geschiedenis. Ook de ES-65 Platypus heeft me inmiddels helemaal gegrepen. Zo ontstaan vanzelf artikelen, gesprekken en nieuwe projecten.

Zaterdag 19 september 2026 – Melbourne

Komende zaterdag helpen we bij een aviation event in Melbourne. Daar gaan we de Benalla-club promoten en bezoekers laten kennismaken met zweefvliegen. Dat soort dagen vind ik bijna net zo leuk als zelf vliegen. Je weet nooit wie er voor je staat: iemand die alleen even komt kijken, een kind dat voor het eerst een cockpit ziet, of misschien een toekomstige piloot.

Mijn favoriete uitnodiging is nog steeds eenvoudig: “Come to the airfield. Meet people. Try it. Learn something. And see where it takes you.” Als er een simulator staat, is de volgende vraag nog eenvoudiger: “Would you like to try?”

Geen pensioenproject

Mensen vragen soms wat je na je pensioen gaat doen. Voor mij blijkt het antwoord steeds minder op pensioen te lijken. Benalla, Geelong, Lake Keepit, Bacchus Marsh, het museum, Condor, VGC, schrijven, helpen bij evenementen – het wordt juist drukker. Alleen is het nu druk met dingen die ik zelf gekozen heb.

Ik kwam naar Australië om een nieuw leven op te bouwen. Dat zweefvliegen daar zo’n groot deel van zou worden, voelt inmiddels volkomen logisch.