VAN PUK TOT VRIJHEID · HOOFDSTUK 7
Twintig jaar Defensie
Van leerling tot sergeant-majoor
Toen ik in 1974 als zeventienjarige aan de KMS begon, dacht ik niet in perioden van twintig jaar. Ik zocht een opleiding, inkomen en een richting. Toch bleef ik. In de jaren die volgden vervulde ik zes verschillende functies en groeide ik door tot sergeant-majoor.
De Geneeskundige Dienst bleef de basis. Ik hield van het praktische: weten wat je moet doen, verantwoordelijkheid nemen en niet in paniek raken wanneer een situatie ineens anders loopt dan gepland. Dat paste bij me.
Lesgeven
Naast mijn geneeskundige vakopleiding werd ik algemeen instructeur. Dat bleek minstens zo belangrijk als de medische kennis. Ik gaf onder andere les op de KMS in Weert. Het ging over militaire vaardigheden, het gebruik en onderhoud van materieel, het gasmasker, schuttersputjes en ZHKH: Zelfhulp en Kameradenhulp, de militaire vorm van eerste hulp.
Ook wapens als de zware .50-mitrailleur en de LAW kwamen in de lessen voorbij. Voor mij zat de uitdaging niet alleen in weten hoe iets werkte. Je moest het zo kunnen uitleggen dat een ander het begreep en het onder druk nog steeds goed deed.
Van Thom naar Thomas
Mijn roepnaam was altijd Thom. Mijn volledige doopnamen zijn Thomas Wilhelmus Cornelis Maria. Rond mijn twintigste werkte ik als instructeur in Weert en hielp ik in mijn vrije tijd in café Ut Ingelke. Leerlingen van de KMS kwamen natuurlijk ook in de stad. Om te voorkomen dat ze me op het kazerneterrein luidkeels Thom zouden noemen, liet ik me door hen Thomas noemen.
Ik vond Thomas eigenlijk wel goed klinken en liet het zo. Broers, zussen en oude bekenden noemen me nog steeds weleens Thom. Soms denk ik: misschien is het op mijn leeftijd wel weer tijd om gewoon Thom te zijn.
Een rode draad
Het instructeurschap zou mijn hele leven blijven terugkomen. Geneeskunde en lesgeven liepen steeds door elkaar heen. Wat in het leger begon met militaire lessen en eerste hulp, groeide later uit tot EHBO, reanimatie, brand en ontruiming voor burgers en bedrijven.
Ik wist als jonge militair niet dat ik daar tientallen jaren mee door zou gaan. Maar terugkijkend zie ik hoe vroeg die lijn al begon: eerst zelf leren, daarna anderen leren wat ze moeten doen wanneer het erop aankomt.
1 april 1994
Na twintig jaar kwam er een einde aan mijn militaire loopbaan. Op 1 april 1994 kreeg ik eervol ontslag wegens overtolligheid. Ik zwaaide af als sergeant-majoor, bleef nog een tijd reservist en werd uiteindelijk volledig uitgeschreven.
Dat afscheid voelde niet als het einde van mijn geneeskundige loopbaan. Integendeel. Bijna zonder tussenpauze begon het volgende hoofdstuk. Een witte ambulance, blauwe zwaailichten en een vak waarin alles wat ik in twintig jaar had geleerd opnieuw van pas kwam.