VAN PUK TOT VRIJHEID · HOOFDSTUK 12

Frankrijk

Een huis, een ander tempo en leven tussen landen

Frankrijk kwam niet plotseling in mijn leven. Het sloop er langzaam in.

Vakanties werden langere verblijven. Langere verblijven werden plannen. En plannen werden uiteindelijk een huis.

In 2010 kocht ik in Thiers een woning. Geen paleis. Geen luxe vakantievilla. Gewoon een huis dat mogelijkheden bood.

Thiers

Thiers ligt in de Auvergne. Een stad van messenmakers, steile straten en oude huizen tegen de heuvels.

Wie erdoorheen rijdt, ziet niet meteen waarom iemand daar zijn hart zou verliezen. Maar ik hield van de omgeving. Van het landschap. Van het feit dat je binnen korte tijd midden in de natuur zat. En misschien vooral van het gevoel dat het leven er net iets langzamer ging.

Een goedkoop huis is nooit goedkoop

Het huis kostte destijds ongeveer vijftienduizend euro. Dat klinkt bijna onmogelijk.

Maar iedereen die ooit een oud Frans huis heeft gekocht weet dat de aankoopprijs slechts het begin is. Er moest worden opgeknapt. Onderhouden. Gerepareerd.

Soms werd iets beter. Soms leek er na één reparatie ergens anders alweer iets stuk te gaan. Toch hoorde dat erbij.

Het huis hoefde voor mij nooit perfect te worden. Het moest vooral een plek zijn.

Frankrijk en Mélinda

Frankrijk kreeg ook betekenis doordat Mélinda er deel van uitmaakte. Vakanties, autoritten, gewone dagen.

Niet alles hoeft spectaculair te zijn om later belangrijk te blijken. Juist de kleine dingen blijven vaak hangen. Samen ergens eten. Een winkel bezoeken. Een gesprek in de auto. Een dag waarop helemaal niets bijzonders gebeurde.

Tussen Nederland en Frankrijk

Later werd mijn leven steeds meer verdeeld over verschillende landen. Nederland bleef belangrijk. Frankrijk werd een thuis. Op 27 april 2025 werd Frankrijk ook formeel mijn woonland. En uiteindelijk kwam Australië erbij.

Dat klinkt avontuurlijk, maar leven tussen landen heeft ook een praktische kant. Belastingen. Verzekeringen. Auto’s. Papieren. Huizen. Post.

En vooral: mensen die niet allemaal op dezelfde plek wonen.

Vrijheid heeft altijd een prijs. Soms betaal je die niet in geld maar in afstand.

Het huis doorgeven

Inmiddels kijk ik anders naar het huis in Thiers. Ik hoef niet alles tot mijn dood vast te houden.

Mijn wens is dat Mélinda uiteindelijk eigenaar wordt, terwijl ik zelf het levenslange vruchtgebruik behoud. Dat past bij hoe ik tegenwoordig naar bezit kijk.

Een huis is geen trofee. Het is iets dat tijdelijk onder jouw zorg valt. Daarna geef je het door.